Mostrando entradas con la etiqueta Centrale Europese bank. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Centrale Europese bank. Mostrar todas las entradas

miércoles, 14 de julio de 2010

Een kijk op de dollar vanuit Barcelona


Geld maakt geld en mensen die niet bereid zijn een klein gedeelte van hun kapitaal opzij te zetten zullen het nooit 'maken'.

Er worden mij steeds meer vragen gesteld over de FOREX (van: foreign exchange), de grootste financiële markt ter wereld -of anders gezegd-; de internationale geldmarkt. Ogen die de financiële markten volgen weten dat dit vandaag de dag de markt is waar het meeste geld verdiend kan worden.
Veel vragen gaan over die oude vertrouwde dollar(USD), the greenback...
Maar hoe oud en vertrouwd is die waarde nou eigenlijk?

De dollar was niet altijd de dominante valuta in de wereldeconomie. In een grijs verleden, in de Gouden Eeuw genoot de gulden die status. In onze recentere geschiedenis, tot de eerste Wereldoorlog, was het Britse pond (GBP) de belangrijkste munt ter wereld.

Kort voor het einde van de Tweede Wereldoorlog (1940), grepen de Amerikanen de moneaire wereldmacht in Bretton Woods (New Hampshire). daar werden de valuta's van de belangrijkste Amerikaanse handelspartners aan de dollar gekoppeld. Daarbij garandeerden de VS dat centrale bankiers van deelnemende landen hun dollars onbeperkt konden inwisselen voor goud.

Eind jaren '60 begonnen Zwitserland, Frankrijk en Nederland de Amerikaanse garantie te testen door goud op te vragen uit de kluizen van Fort Knox. In 1971 nam toenmalig president Nixon de belangrijkste monetaire beslissing van de laatste 50 jaar: hij schortte de eerder afgegeven garantie eenzijdig op. Sindsdien speelt goud geen formele rol meer in het beleid van centrale bankiers. Een stukje papier, de dollar, nam de rol van monetaire standaard over. Vertrouwen dat dit stukje papier zijn waarde behoudt is cruciaal.

Aangezien andere landen voortdurend dollars nodig hebben om gronstoffen en olie te kopen, kan Amerika massa's dollars drukken zonder dat de inflatie in eigen land gierend uit de hand loopt. Zolang dat geld buiten de VS wordt uitgegeven is er niets aan de hand.

Terwijl doemdenkers verwachten dat de dollar vroeg of laat omvalt, bedragen de totale valutareserves in de wereld nog 5.700 miljard dollar, waarvan bijna de helft bij de Chinezen en de Japanners ligt. Hoewel de dollar ten opzichte van andere grote valuta's flink geschommeld heeft hoeven we ons dus geen zorgen te maken over het vertrouwen wat het geniet. het is nog veel waard. Nu de euro nog...financiiel advies Spanje, Barcelona, Werner Finance, geldzaken Spanje

domingo, 20 de junio de 2010

Arme gepensioneerden in Spanje


Als je aan een Spaanse jongere vraagt 'Wat heb je liever; dat ik je nu €5 geef of dat ik je over een week €15 geef?' zullen negen van de tien kiezen voor de €5 die je ze direct kan geven.


Spanjaarden die op het punt staan om met pensioen te gaan maken exact dezelfde keuze. Zonder op de verschillende pensioenregelingen in te gaan: 66,1% van alle pensioengelden worden in één keer -op verzoek van de pensionistas- uitgekeerd.

Niet alleen ontvangen deze mensen minder geld (bij een periodieke uitkeer, die tot aan het eind van het leven doorloopt wordt doorgaans meer verdiend), ze betalen ook nog eens meer belasting!

Daar komt bij dat de potjes die in Spanje worden opgebouwd verschrikkelijk klein zijn en niemand (inclusief veel Nederlanders in het land) weet waarin én hoe het geld belegd wordt. Bijna 70% van de mensen die iets opbouwen voor de oudedagsvoorziening spaart minder dan €300 per jaar! 18,7% spaart tussen de 300-900 euro.
Veel geld gaat in renta fija wat momenteel veelal zo'n 2% op levert. Als je daar het huidige inflatiecijfer van 1,8% afhaalt, hou je dus 0,2% over...... dat schiet lekker op. Veel gepensioneerden zijn binnen 5 jaar door hun 'kapitaal' heen. Arme gepensioneerden...
Werner Finance, www.wernerfinance.com

lunes, 1 de febrero de 2010

Crisis??! We verhogen de directiesalarissen van Caixa Catalunya

De tweekoppige directie van Caixa Catalunya vond de tijd rijp voor een salarisverhoging en plena crisis. Waar een kleine 70% van de werkende bevolking (inclusief het eigen personeel in bankkantoren) het met 900 à 1200 eurootjes moet doen, verdienen de heren Adolf Todó en Jaume Masana nu €800.000 aan vast salaris.

Van 8 ton in euro´s kun je natuurlijk nauwelijks rondkomen in een jaar tijd, maar het is een aardig begin en gelukkig ontvangen de heren daarnaast nog opties en bonussen. Een hele geruststelling voor de 4,3 miljoen werkelozen die thuis duimen draaien.

Opmerkelijk is dat Caixa Catalunya de stoelendans van de Spaanse spaarbanken (de Cajas) niet ontsprongen is. Als de directie het huiswerk beter gedaan zou hebben, had een fusie niet nodig geweest. Met name de matige kwaliteit van de enorme hypotheekportefeuille maakte CC tot één van de grootste huizenbezitters in het land. Nu mag het samensmelten (klonteren?) met het geweldige Caixa Manresa en Caixa Tarragona.

De twee laatstgenoemde clubs zijn bij WernerFinance vooral bekend wegens het innen van torenhoge commissies en de beroemde ´cláusula del suelo´, waardoor hypotheekklanten niet van de lage rentestand kunnen profiteren.

Maar ach, het betreft toch allemaal bijzaken. Er zijn ergere zaken: genoemde werkeloosheid bijvoorbeeld, de trage reactiesnelheid van de regering, stagnering van de economie, de herhaalde val van de Ibex en de Spaanse (naast de Griekse en Portugese) bedreiging voor de Euro.

Wie maakt zich nog druk om die paar extra zakcenten voor Adolf en Jaume?

viernes, 25 de diciembre de 2009

Spaanse belasting belast schaarse centen


Met het gesloten Europese geldkraantje (Centrale Europese bank), Spaanse banken die het geld -heel vriendelijk- niet naar klanten en bedrijven laten doorstromen, de dreiging van een verlaagde rating door de lage Solvabiliteit van de Spaanse economie en een stijgende morosidad* wordt het geld in Spanje nog schaarser én duurder.

Aznar had gelijk: Spain (spreek uit als ´Espeen´) is different. De Spaanse centrale bank en overheid reageren net zo snel als dat een net geverfde muur droogt.

Eén maal raden wie hier de dupe van is.
¡Correcto!... de consument.

En met wat Engelstaligen de ´icing on the cake´ noemen gaan we in 2010 meer belasting over ons Spaargeld betalen. Uiteraard vallen hier ook behaalde rendementen in spaar- en beleggingsconstructies onder.

We nemen afscheid van de vaste 18% en verwelkomen onder het mom van ´een goed begin´ op 1 januari het percentage 19 voor de eerste €6000 aan ganancias & plusvalías en 21% voor rendementen die daarboven uitvallen. Hieronder volgt een rekenvoorbeeld ter illustratie. ¡Feliz año nuevo!









*Achterstallige betalingen op kredieten